Wyke

Vorige week kon ik eindelijk Wyke voor het eerst zien. Wyke is de hond van mijn moeder en stiefvader. Er is bijna een jaar geen hond geweest, wat ik raar vond. In augustus 2018 overleed Tjibbe plotseling. Met Tjibbe ben ik praktisch opgegroeid en hij was een echt maatje voor mij. Altijd vrolijk als ik (eigenlijk wie dan ook) thuis kwam en wilde altijd knuffelen. Toen ik uit huis ging miste ik Tjibbe het meest. Dat was voor mij één van de grootse redenen om vaak langs mijn ouderlijk huis te gaan. Dan kon ik weer even knuffelen met Tjibbe, die dan nog blijer was. Tjibbe logeerde ook weleens bij mij, wat ik fantastisch vond. Hij sliep altijd naast mijn bed. En hij was de enige man van wie ik gesnurk kon waarderen.

Toen Tjibbe twaalf was dacht ik vaak, hij wordt wel oud. Hij was vaker nukkig en zonderde zich af als er veel mensen waren. Toch was hij op zijn eigen manier een blije hond. Toen de telefoon op een zaterdag avond in augustus ging en ik zag dat het mama was, wist ik gelijk dat er iets was. Ze zou me nooit bellen op zaterdagavond om 23.00. Ze vertelde dat Tjibbe niet goed was geworden en dat hij het niet had gered. Vol ongeloof keek ik voor me uit en daarna kon ik alleen maar verdrietig zijn. Zondagmorgen ging ik gelijk naar ze toe om afscheid van Tjibbe te nemen. Het was naar om hem zo te zien liggen, maar ik weet dat hij een goed leven heeft gehad. En ik ben blij dat hij niet lang ziek is geweest en nog meer van zulke aanvallen zou hebben gehad.

Wyke is geen nieuwe Tjibbe, maar gewoon een ander uniek beestje. Ik dacht dat ik haar de hele tijd Tjibbe zou gaan noemen, maar ik merk dat Tjibbe een plekje in mijn hart heeft en ik denk met een fijn gevoel aan hem terug. En met Wyke hoop ik net zo veel mooie momenten te creëren als met Tjibbe :).

tesza

Find me on: Web

Share:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *