Lievelingsweer

Al vanaf dat ik kan praten roep ik dat ik een zomermens ben. Ik houd van warmte, zon, zee en strand. Nu ik ongeveer 26 zomers meega, haha, ben ik erachter gekomen dat ik helemaal niet gemaakt ben voor 35 graden en dat ik hier alles behalve gelukkig van word. Vandaag zat ik in een lekker zonnetje en gaf ik dit de term lievelingsweer. Dit voelde zo fijn en goed dat ik er een stukje over wilde schrijven, dus bij deze.

Het is woensdag 14 augustus en ik werk vandaag thuis. Heerlijk, omdat ik dan ├ęcht even goed kan doorwerken, eerder kan beginnen en ook iets eerder klaar ben.

Om een uur of elf loop ik even naar de schuur om wat weg te gooien en ben ik verrast door een lekker zonnetje. Ik sta stil, draai mijn hoofd richting de zon en voel mijn gezicht warm worden. Gelijk maak ik de deal met mijzelf om in de pauze even koffie buiten te drinken.

Zoals afgesproken (met mezelf) drink ik een lekker kopje koffie in de zon.

En dan overvalt het me. Het gevoel dat alles klopt, dat ik hier hoor te zitten en dat alles goed is zoals het nu is.

Ik zit heerlijk in de zon. De stralen zijn niet te warm en ik voel mijn huid onder mijn t-shirt warm worden. Gewoon warm, geen zweet, heerlijk.

Het waait een beetje en ik voel mijn haren kietelen in mijn gezicht. Mijn haren zijn warm van de zon, maar niet te warm.

Er komt een wolk voorbij, gelijk trekt de warmte die ik voelde weg. En zodra de wolk weg is kom het warme gevoel ook gelijk weer terug.

Ik zit nog lekker in de zon en denk na over hoe perfect deze situatie is en dat ik er eigenlijk over zou moeten schrijven (wat ik dus doe). Er komt weer een wolk, een grote wolk. De warmte trekt weer weg, ik voel een rilling, sta op en ga weer aan de slag.

En denk: deze pauze was fijn. Wanneer weer?

tesza

Find me on: Web

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *